Tokipone, frazo kun li estas deklaro, kiel la finaĵoj -as, -is, -os ĉe esperanta verbo. Sed foje, anstataŭ aserti fakton, ni volas fari peton aŭ ordonon, kiel la esperanta -u finaĵo. Por peto, anstataŭ li, ni uzas o:
o
-u
-u
ilo li sitelen e pipi.
La telefono montras birdon.
ilo li sitelen e pipi.
La telefono montras birdon.
ilo o sitelen e waso!
Telefono, montru birdon!
ilo o sitelen e waso!
Telefono, montru birdon!
Ni rigardu iom pli da ordonoj:
jan o lukin e lipu pona!
Homoj, legu la bonan paperon!
jan o lukin e lipu pona!
Homoj, legu la bonan paperon!
soweli mi o moku pona!
Mia besto, bonvole manĝu bone!
soweli mi o moku pona!
Mia besto, bonvole manĝu bone!
jan lili sina o kama wawa!
Via infano iĝu forta!
jan lili sina o kama wawa!
Via infano iĝu forta!
pona o tawa sina!
Bono iru al vi! (Bonon al vi!)
pona o tawa sina!
Bono iru al vi! (Bonon al vi!)
Vi eble rimarkus ke kelkaj el tiuj frazoj dividiĝas en du partojn:
- La voko al iu atenti la peton (antaŭ o)
- La peto mem (post o)
Ni povas uzi ilin aparte:
jan Ema o pini e lupa tomo!
He, Emma, bonvole fermu la pordon!
jan Ema o pini e lupa tomo!
He, Emma, bonvole fermu la pordon!
jan Ema o!
He, Emma!
jan Ema o!
He, Emma!
o pini e lupa tomo!
Fermu la pordon!
o pini e lupa tomo!
Fermu la pordon!