Vy jeste věrojetno umorjeni od dolgyh rěčenij i strannostij s čestami rěči. Snizimo tempo i prosto pokazyvajemo na něčto prstom:
to, toj
ni li soweli.
To jest zvěr.
ni li kasi.
To jest rastlina.
ni li moku suwi.
To jest sladka jeda.
ni li suli.
To jest važno.
ni li pona wawa.
To jest čudno dobro.
To sut naši prve rěčenja bez prědmeta, i zato v njih ne jest e!
Vy možete pytati se: li začinaje glagol. Ale kde tu jest glagol? V Medžuslovjanskom tu byl by glagol ‘byti’. V Toki Poně glagola ‘byti’ ne jest. Naměsto togo, kogda slovo izpolnjaje rolju glagola v rěčenju, ono avtomatično vključaje ‘byti’ v svoje značenje: soweli ‘byti zvěrem’, suli ‘byti važnym’.
Nyně, kogda jesmo pogledali na jedno městoime, poznajmo ješče několiko:
ja, my; moj, naš
ty, vy; tvoj, vaš
on, ona, ono, oni; jego, jej, jih
Praktikujmo koristanje mi, sina, ona i ni v rěčenjah:
kasi ni li suli.
Tuta rastlina jest velika.
sona sina li wawa.
Tvoje znanje jest čudno.
pipi ni li pipi mi.
Tuta žuželka jest moja žuželka.
waso sina li lukin e mi.
Tvoja ptica vidi mene.
waso li moku e pipi ni.
Ptica jedaje tutu žuželku.
soweli mi li moku e kasi ona.
Moj zvěr jedaje jego rastlinu.
Vy uže dolžni byti znajemi s takymi rěčenjami! V množinstvě měst v rěčenju městoimenja vedut se tako same kako obyčne imenniky i pridavniky. Ale něčto stranno slučaje se, kogda mi ili sina jest podmet rěčenja:
mi wawa.
Ja jesm močna.
sina lukin e moku.
Ty vidiš jedu.
mi sona e kasi suli.
Ja znaju veliku rastlinu.
sina sona e suli kasi.
Ty znaješ veličinu rastliny.
Toki Pona imaje osoblivo pravilo: kogda mi ili sina jest podmet rěčenja, my izpuskajemo li, ktore normalno slědovalo by za podmetom. To jest zato, že rěčenja, počinajuče se s mi ili sina, sut mnogo česte!